قوانین مالیات خرید اعتباری

خرید اعتباری یکی از نیازهای اساسی بازار سرمایه است که شرکت های کارگزاری با توجه به وضعیت نامطلوب این بازار در سال های گذشته با استفاده از این استراتژی (خرید اعتباری) نقش بسزایی در ایجاد سرمایه ایفا کردند.

خرید اعتباری چیست؟

«خرید اعتباری» عبارت است از خرید اوراق بهادار توسط کارگزار به سفارش مشتری و بر اساس قرارداد، کارگزار بخشی از قیمت معامله را تا سقف اعتبار تخصیص یافته و معادل مبلغ پرداختی را به مشتری می پردازد. حساب های دریافتنی و در دفاتر قانونی. خود را ثبت می کند.

در این روش در قرارداد دوجانبه، کارگزاران اعتبار لازم را از طریق سیستم بانکی در اختیار مشتریان قرار می دهند، به عبارت ساده تر، مشتریان می توانند سهام یک شرکت را به صورت اعتباری از کارگزار خریداری کنند و کارگزار نیز طی قراردادی جداگانه با بانک از طریق اخذ تسهیلات اعتبار لازم را تامین می کند.

در این قرارداد منافع هر سه طرف یعنی مشتری، کارگزار و بانک محفوظ است، اما قرارداد سه جانبه بین بانک، کارگزاری و مشتریان منعقد نمی شود، بنابراین کارگزاری ها هستند. به عنوان واسطه بین بانک و مشتریان در نظر گرفته نمی شود.

 

این مقاله درآمدها و هزینه های مالی شرکت های کارگزاری ناشی از خرید اعتباری مشتریان را از منظر استانداردهای حسابداری، قوانین و مقررات مالیاتی (مالیات های مستقیم و ارزش افزوده) بررسی می کند.

استانداردهای حسابداری

با بررسی دفاتر قانونی و صورت های مالی برخی از کارگزاری ها مشخص می شود که این شرکت ها هزینه مالی (سود قابل پرداخت به بانک ها) را تحت عنوان هزینه های مالی در دفاتر قانونی ثبت نکرده اند و مستقیماً در مطالبات می باشد. از مشتریان (حساب های دریافتنی از مشتریان). همچنین دریافتی از مشتریان بابت خرید اعتباری را به عنوان درآمد مالی در دفاتر قانونی ثبت نمی کنند.

ممکن است این بحث مطرح شود که احتمالاً درآمد و هزینه های مالی خریدهای اعتباری با یکدیگر برابر بوده و تأثیری در سود و زیان شرکت ندارند، بنابراین تسویه این موارد با یکدیگر خوب است، اما طبق استانداردهای حسابداری ، واحد تجاری نباید دارایی باشد. بدهی ها و بدهی ها یا درآمدها و هزینه ها را با یکدیگر تسویه می کنند، مگر اینکه تسویه آنها در یکی از استانداردهای حسابداری مورد نیاز یا مجاز باشد.

وبلاگ استاد حساب...